Dusze gwiezdne (Starseeds) mają swoje manifestacje cielesne lub bezcielesne w różnych pozaziemskich środowiskach: na planetach krążących wokół rozmaitych słońc w konstelacjach Drogi Mlecznej lub/i poza naszą galaktyką. Mimo, iż żyją w ziemskim ciele, ich esencJA (sygnatura energetyczna) ukształtowała się w innych konstelacjach (np. LIRA, ORION, SYRIUSZ, PLEJADY). Reprezentują na Ziemi inne rodziny gwiezdne z naszej galaktyki i spoza niej.
Ich świadomość ukształtowana jest z bardzo dużej ilości danych, zbieranych w procesie doświadczenia w rozmaitych egzystencjach. Posługują się pasmami świadomości z szerokiego strumienia świadomości. Ten szeroki fraktal zawiera w sobie wiązki świadomości z mniejszych fraktali (poszczególnych wcieleń). Zwykle mają w swoim paśmie świadomości znacznie więcej treści z innych układów gwiezdnych niż z Ziemi. Dla niektórych dusz gwiezdnych aktualne wcielenie jest pierwszym wcieleniem na Ziemi. Ziemia jest dla nich poligonem doświadczalnym, sceną przemiany albo okazją do dzielenia się miłością.
Dusze gwiezdne zbierają w swoim paśmie świadomości (w wielowymiarowej Wyższej Jaźni) treści, które każdorazowo po śmierci ciała fizycznego są przechowywane w „chmurze” (czyli w nielokalnej bazie danych w wyższych wymiarach). Stamtąd wiedza/umiejętności w postaci wibracyjnej może być importowana do dowolnego ciała na dowolnej linii czasowej. Rytualne zwracanie się o pomoc do Wyższej Jaźni, praktykowane w wielu nurtach szkół mistycznych, także w tradycjach polinezyjskich, jest jak najbardziej zasadne, ponieważ wówczas możemy „ściągnąć” potrzebne instrukcje lub inspiracje spoza aktualnego wcielenia. Gwiezdne dusze często dysponują wiedzą „nie z tej Ziemi” i nie tylko z tego życia. Po prostu „coś skądś wiedzą”. Zwłaszcza w dzieciństwie pamiętają jeszcze swoje inne życia. Z tego powodu niektórzy nazywają je „starymi duszami”.
Gwiezdne dusze wiedzą, jak przejawić się poprzez rozmaite ciała ras kosmicznych. Większe lub mniejszych od ludzkich. Cieplejsze lub chłodniejsze. O różnokolorowej skórze, krwi, strukturze. W ciałach o innych proporcjach i płciach, w ciałach o innych zdolnościach i emocjonalności. Niektóre z tych ciał mogą żyć setki czy nawet tysiące lat, regenerować się i uzdrawiać zgodnie z osobistą wolą.
Gwiezdne dusze pamiętają cywilizacje wysokowibracyjne i ich mieszkańców ucieleśniających szersze spektrum audycji Źródła i wewnętrznie bardziej integralnych. Pamiętają komunikację telepatyczną, moc wibracji słowa, uzdrawianie spojrzeniem, języki światła.
W wielu przekazach (np. RA “Law of One”), wymienia się koncepcję tzw. gęstości – warstw treści, z których złożony jest wszechświat. Im wyższa gęstość, tym więcej treści przypada na dany fragment przestrzeni. Według tej koncepcji gwiezdne dusze to istoty z tzw. wyższej gęstości. Naturalnie zamieszkują środowiska tzw. 5-12 gęstości, inkarnują się na Ziemi w 3 gęstości, w celach ewolucji świadomości kosmosu.
Dusze od piątej gęstości dysponują ciałem świetlistym (lightbody), które ma charakter magnetyczny i plazmatyczny. Niektóre z tych dusz czują się istotami pozaziemskimi. Miewają sny, w których odwiedzają (podróżując astralnie) statki kosmiczne krążące na orbicie Ziemi.
Wśród gwiezdnych dusz z szóstej gęstości są istoty anielskie, wcielone w biologiczne ciała ziemskie.
DUSZE ZIEMSKIE
Dusze ziemskie przynależą do ścieżki ewolucyjnej tej planety. Zostały powołane do istnienia przez Istoty wielowymiarowe z myślą o rozwoju świadomości w ludzkich ciałach. Posługują się świadomością z wąskiego spektrum. Używając koncepcji „gęstości”, ich wyższa jaźń zakotwiczona jest w 4 gęstości. Nie znaczy to, że są gorsze! Są za to bardziej dostosowane do ziemskiego środowiska, a mniej doświadczone w kwestiach „gwiezdnych”. Dysponują treściami z wcieleń na Ziemi. Mają swoje zakotwiczenie w tym układzie Słonecznym i odnosi się do nich prawo „koła wcieleń”.
Ze względu na swojego rodzaju przyzwyczajenie do tej planety i brak danych z innych środowisk, w przebiegu życia dusze ziemskie tworzą na ogół wiele przywiązań, uwikłane są w historie pełne cierpienia, wielokrotnie doświadczają mentalności ofiary i najczęściej umierają nieświadomie, co tylko napędza dynamikę ich kolejnego wcielenia na osi czasu ziemskiego. Na Ziemi doświadczamy procesu zapomnienia, a największą pierwotną traumą ludzkości jest kompleks porzucenia. Dusze ziemskie nie rozumieją ziemskiego eksperymentu. Czują się jego ofiarami, a nie współtwórcami. Czują się porzuceni przez „boga” lub pozostawieni na pastwę losu.
Dopóki strumień świadomości istoty jest wąski (niska gęstość), po śmierci ciała dane (motywy) z doświadczenia życia w 3 gęstości trafiają do czegoś, co przypomina kosmiczną pulę treści – niska 4 gęstość. Z tej puli stałych motywów kolejne dusze ziemskie czerpią scenariusze na kolejne życia. Jeśli tkwią w lęku, nie poszerzają swojego doświadczenia i nie czują się zachęcone do samoobserwacji, przerabiają cały czas te same motywy-dramaty. Jeśli natomiast na skutek autorefleksji wzniosą swoją samoświadomość i wyczerpią doświadczenia określonego fraktala świadomości, dokonują kwantowego przeskoku i poszerzenia strumienia świadomości do wyższego poziomu (skok z niższe 4 gęstości na 5 gęstość). Zaczynają operować na wyższym fraktalu świadomości, który otwiera im drzwi do innych doświadczeń w kosmosie i do zachowywania wiedzy w przestrzeni bezczasowej (wieczności). Aktualnie tego procesu przeskoku ma doświadczyć i doświadcza wiele dusz ziemskich. Stąd mowa o przejściu Ziemi w tzw. 5D.